نرماندی، نیمه دوم قرن نوزدهم. ژان داندیو به همراه والدین و خدمتکارشان روزالی در یک عمارت اربابی زندگی می‌کند. او با ژولین، مردی خوش‌تیپ آشنا می‌شود و به زودی با او ازدواج می‌کند. خوشبختی او کوتاه است، چرا که متوجه می‌شود ژولین نه تنها برای پولش با او ازدواج کرده، بلکه به او خیانت هم می‌کند و بدتر از همه اینکه این خیانت با روزالی است.

پس از جنگ جهانی اول، یک قهرمان جنگی به برلین بازمی‌گردد و متوجه می‌شود که هیچ جایگاهی برای او وجود ندارد. او هیچ مهارتی جز آنچه در ارتش آموخته ندارد و تنها می‌تواند کارهای پست با دستمزد پایین پیدا کند. در نتیجه تصمیم می‌گیرد برای زنان ثروتمند و تنها، نقش یک ژیگولو را بازی کند.

«سالواتوره/توتو» کودکی عاشق فیلم و سینماست. تنها تفریح او رفتن به سینما و بازی با نگاتیوهاست. این موضوع باعث شکل گیری رابطه‌ای عمیق بین او و آپاراتچی تنهای سینما پارادیزو، «آلفردو» می‌شود. توتو در یک شرط بندی بر سر آموختن فنون پخش فیلم و کار با دستگاه آپارات برنده می‌شود. بعدها او به خاطر حادثه ای که برای آلفردو رخ می‌دهد آپاراتچی سینما می‌شود، تا این‌که دختر زیبایی را می‌بیند و سخت به او دل می‌بندد اما ...

در این کمدی، یک هتل مخروبه با خرابکاری در ماشین‌های عبوری، برای خود مشتری دست‌وپا می‌کند. رانندگان درمانده مجبور می‌شوند در هتل اقامت کنند؛ اما از بدشانسی، یکی از ماشین‌های خراب‌شده متعلق به یک سارق بانک است. کارکنان هتل می‌خواهند راهی برای بیرون کردن سارق پیدا کنند، اما در عین حال نمی‌خواهند از پول‌های دزدی او بگذرند.

ویلیام فریز-گرین که اکنون پیر، بیمار، فقیر و تا حد زیادی فراموش شده است، زمانی ویلیام گرین جوان و خوش‌تیپ بود. او نام خود را تغییر داد تا نام همسر اولش را به خاطر کارهای عکاسی پرتره‌ای که در آن مهارت داشت، در کنار نام خود داشته باشد. اما او یک مخترع نیز بود و جستجوی او برای یافتن راهی جهت نمایش تصاویر متحرک به وسواسی تبدیل شد که در نهایت زندگی تمام کسانی را که دوست داشت تغییر داد.